چکیده

توانمندسازی زنان در افغانستان به دلیل محدودیت‌های ساختاری، فرهنگی و امنیتی، یک مسئله حیاتی برای توسعه پایدار کشور محسوب می‌شود. سؤال این پژوهش این است که نقش آژانس‌های بین‌المللی در توانمندسازی زنان افغانستان از سال 2001 تا 2025 چه بوده است؟ این پژوهش نقش آژانس‌های سازمان ملل متحد (یونیسف، توسعه ملل متحد، نهاد زنان ملل متحد، صندوق جمعیت ملل متحد و کمیسایاری عالی پناهندگان) در توانمندسازی زنان افغانستان را از سال 2001 تا 2025 با استفاده از چارچوب نظری سارا لانگه بررسی می‌کند. این چارچوب، توانمندسازی را در پنج سطح رفاه، دسترسی، آگاهی، مشارکت و کنترل تعریف می‌کند. با بهره‌گیری از روش کیفی و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۵ نفر از ذی‌نفعان (۵ زن روستایی، ۳ فعال حقوق بشر، ۴ کارمند سازمان‌های بین‌المللی و ۳ مقام دولتی)، این مطالعه دستاوردها، موانع، فرصت‌ها و چالش‌های برنامه‌های این آژانس‌ها را در حوزه‌های آموزش، اشتغال، مشارکت سیاسی، سلامت، حمایت قانونی، آگاهی‌بخشی و شمول گروه‌های حاشیه‌ای تحلیل می‌کند.

یافته‌ها نشان‌دهنده دستاوردهایی در سطوح رفاه و دسترسی، مانند بازگشت ۳.۵ میلیون دختر به مدارس تا سال 2017 و ایجاد فرصت‌های کسب‌وکار برای بیش از ۶۵,۰۰۰ زن تا سال 2019، و پیشرفت محدود در سطح مشارکت با حضور ۲۷ درصد زنان در پارلمان تا سال 2020 است.