لزوم و ضرورت برخورداری زن از امنیت روانی در محیط خانواده، اگرچه با تفاوت هایی در تعاریف و مولفه های شکل دهنده و عناصر اخلاقی و شرعی در متون فقهی مواجه است، اما مورد پذیرش و تاکید ایشان می باشد. این پژوهش با روش توصیفی- تحلیلی با رویکردی تطبیقی همراه با اخذ و تحلیل داده ها به شیوه کتابخانه ای از متون اصلی فقهی و قوانین ایران، به تحلیل این پرسش می پردازد که آیا از منظومه فقهی مذاهب پنجگانه اسلامی می‌توان حق مستقلی به نام «امنیت روانی» را برای زن استنباط کرد و این حق تا چه اندازه در قوانین موضوعه ایران انعکاس و امکان اجرا یافته است؟ یافته های پژوهش حاکی از آن است که توسعه مفهوم نفقه و التزام به معاشرت به معروف) استفاده می کنند اما همگی در لزوم ایجاد محیطی آرام و عاری از آزار برای زن اتفاق نظر دارند.وجه بداعت مقاله حاضر تحلیل منطقی گزاره های فقه مقارن با تأمل بر قوانین موضوعه ایران و مصر با هدف پاسخ به نیازها و رفع خلأهای تقنینی است. یافته های پژوهش حاکی از آن است که هر دو کشور از پشتوانه فقهی قابل توجهی برخوردارند. کشور مصر در زمینه عملیاتی کردن مفاهیم فقهی و توانمندسازی زنان از طریق نهاد خلع پیشی گرفته است. در مقابل، کشور ایران با پیش بینی لایحه حفظ کرامت در مسیر جرم انگاری و ایجاد نظام کلی جهت حمایت از زنان گام بلندتری برداشته است